ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑΣ

Για τη δημιουργία αυτού του συλλογικού έργου απευθύνουμε ευχαριστίες στην κ. Ιωάννα Σκαρλάτου για τη σύλληψη της ιδέας, στον Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Χριστοδούλου για τον εμπνευσμένο πρόλογό του και τις πολύτιμες νουθεσίες του, στην κ. Μαρία Νουσοπούλου για την καλαίσθητη σχεδίαση του εξωφύλλου, αλλά κυρίως σε καθεμία εκ των πρεσβυτέρων Φωτεινή Βλάχου-Τζεφριού, Δήμητρα Γκούτη-Τσιαμπόκαλου, Παναγιώτα Κοντούλη-Χαμαμτζόγλου, Σοφία Κουτσούρη-Δορμπαράκη, Μαρία Κυτιλή-Μουρτζανού, Ελένη Λεφάκη-Στάτη, Αγαθή Μάγγανου-Χριστοδούλου, Μαργαρίτα Σακελλάρη-Δαδανού, Μαρία Σανιδά-Βαρσαμίδη, Μαρία Σαραφοπούλου-Ραμαντανάκη, Ρουμπίνη Τσακανίκα-Λευθεριώτη, Ελένη Φιλιππάτου-Καλλίκα. Τα κείμενά τους αποτελούν μια πολύφωνη μαρτυρία της θυσιαστικής αγάπης με την οποία υπηρετεί το μυστήριο της Ιερωσύνης η πρεσβυτέρα στο πλευρό του ιερέα-συζύγου της.

Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης:

«Η πρεσβυτέρα, είτε βρίσκεται σε μικρό χωριό, είτε σε μεγάλη πόλη, είναι ο καθρέφτης των χαρισμάτων της Ιερωσύνης που απορρέουν από την κατ’ οίκον ιερατική ζωή - Εκκλησία. Μπορεί ο καθρέφτης αυτός να είναι θολός, μπορεί να είναι και πεντακάθαρος. Ο κόσμος τον χρειάζεται καθαρό, επειδή έχει ανάγκη να βλέπει το σωστό παράδειγμα. Δεν υπάρχει βέβαια το τέλειο ζευγάρι, ούτε η τέλεια συνταγή. Η φιλότιμη όμως προσπάθεια και η καλή πρόθεση ανταμείβονται από τον Θεό, διότι “τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν”».

***

Σε αυτό το συλλογικό έργο δώδεκα πρεσβυτέρες περιγράφουν την επαφή τους με το μυστήριο της Ιερωσύνης και μιλούν για προσωπικά τους βιώματα μέσα στην ιερατική οικογένεια. Καθρεφτίζουν τη σύγχρονη γυναίκα που βιώνει τα μυστήρια του Θεού στη ζωή της με το βλέμμα της πρεσβυτέρας…

Γνωρίστε την έκδοση εδώ

Ένα πολύ επίκαιρο βιβλίο...

Το σκήνωμά του το σκεπάσαν μύρα κι ασπασμοί. Κι οι χρόνοι που περάσανε σκεπάσανε τη μνήμη του.
Η Σπιναλόγκα που αγάπησε έγινε αξιοθέατο...
Μα το βουβό θυσιαστήριο του Αη-Παντελεήμονα κράτησε μέσα του, όπως τα ιερά απομεινάρια των μαρτύρων που το στέριωσαν, το δάκρυ του. Το φύλαξε βαθιά στα σπλάγχνα του να ανακράζει "μνήσθητι!"...

Ο π. Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης υπήρξε ο τελευταίος ιερέας της Σπιναλόγκας. Γεννήθηκε το 1893 και εκάρη μοναχός το 1911 στην Ι. Μ. Τοπλού Σητείας. Αργότερα πήγε στην Ι. Μ. Φανερωμένης Ιεράπετρας. Από εκεί έφυγε για τη Σπιναλόγκα εθελοντικά το 1947, όπου και διακόνησε το νησί μέχρι το κλείσιμο του λεπροκομείου το 1957. Παρέμεινε στη Σπιναλόγκα μόνος του για μια πενταετία για να φροντίζει τους τάφους των λεπρών και να τελεί τρισάγιο. Επέστρεψε στη Ι. Μ. Τοπλού για λόγους υγείας. Κοιμήθηκε το 1972. Είχε δικαίως τη φήμη αγίου.
Ο Επαμεινώνδας Ρεμουνδάκης, ο επανομαζόμενος και "αρχάγγελος της Σπιναλόγκας", είναι το δεύτερο υπαρκτό πρόσωπο του μυθιστορήματος.


Mέσα από τη μυθοπλασία, η Μαρία Παστουρματζή ζωντανεύει τα ατελείωτα "πάθια" και τους "καημούς" των κατοίκων της Σπιναλόγκας και ζωγραφίζει τη μόνη δύναμη που νικά τον ανθρώπινο πόνο: την Αγάπη που ανεβαίνει ως τον σταυρό.